کرونا ویروس؛
روانباختگان بیش از جانباختگان

تدوین: محمد تیموری

«کرونا» مهمان خودخوانده ی بشری چه نشأت گرفته از توحش انسانی بر حیات طبیعی و چه به عنوان یک حمله ی بیوتروریستی ناشی از توحش انسان بر خودش دسامبر ۹۱۰۲ با زنده کردن خاطرات مشابه پاندمیک در دهه های پیشین جامعه جهانی را وارد شوک سلامت کرد. اما سازمان بهداشت جهانی (who) با وجود گمانه زنی های بسیار در مورد همه گیری «کووید۱۹ »در سطح بین المللی، انتشار این ویروس را در ابتدا اپیدمی (فراگیری در ناحیه جغرافیایی مشخص) و قابل کنترل و پس از مدتی پاندمی (فراگیری خارج ازکنترل و جهانی) خواند. یکی از عوامل اصلی تأخیر این سازمان در پاندمی خواندن ویروس جدید کرونا به جز تلاش اولیه برای مهار آن در محل تولدش، جلوگیری از بروز وحشت زودهنگام در سطح جامعه ی بین المللی و بازتاب های اقتصادی-اجتماعی ناشی از آن بود. به عبارت دیگر میتوان گفت اثرات پاندمی ترس از کرونا میتوانست اثراتی مخرب تر از ابتلا به آن داشته باشد.
ترس ها تا کجا مراقب ما هستند؟
ترس، هیجانی اضطراب آور برای برانگیختن واکنش مناسب در زمان خطر و حفظ حیات است که در موقعیت هایی تجربه میشود که یا انتظار بروز آن را نداریم یا توانایی و زمان لازم برای واکنش مناسب در برابر محرک آن وجود ندارد. اما ترس های بیش از اندازه علاوه بر کاهش عملکرد سیستم های زیستی دیگر مانند سیستم ایمنی به صورت خودکار، سبب ساز بروز خطایی هیجانی شده و برانگیختگی بیش از حد لازم را فرا میخواند و نهایتا در اثر این فشار، هیجان ترس که برای حفظ سلامت بالفعل شده است توانایی تخریب بالقوه بیشتری بر حالت سازنده خود مییابد و میتواند واکنش های اجتنابی آسیب زننده ای را موجب شود.

تاریخ انتشار اولیه: ۱۶ فروردین ۱۳۹۹
تاریخ رصد: ۱ مهر ۱۳۹۹

 

دیدگاه بگذارید

  Subscribe  
اشاره به موضوع