چرا ضروری است ابتلا به کرونا را تا جای ممکن به تاخیر بیاندازیم؟

نویسنده: محمدرضا جلائی پور

تعدادی از اپیدمیولوژیست‌ها، از جمله در دانشگاه هاروارد پیش‌بینی کرده‌اند که در طول یکسال آینده چهل تا هفتاد درصد انسان‌های کره‌ی زمین و تقریبا تمام ساکنان شهرهای جهان کرونا خواهند گرفت و البته بیش از ۹۶ درصدشان زنده خواهند ماند. حتی سیاست‌گذاران سلامت در آمریکا می‌گویند سوال این نیست که کرونا در آمریکا اپیدمی می‌شود یا نه، بلکه سوال این این است که کی اپیدمی می‌شود؟ اگر چنین است، می‌توان پرسید آیا بهتر نیست از گرفتن این ویروس تقریبا ناگزیر فرار و زندگی و کار را مختل و شرایط زندگی فردی و جمعی‌مان را اضطراری نکنیم؟ نه، بهتر نیست، لااقل به سه دلیل مهم. قابل دفاع بودن این دلایل را دو دوست متخصصم در دانشگاه‌های هاروارد و آکسفورد هم تایید کردند.

در حد توان‌مان باید تلاش کنیم ابتلای احتمالی به کرونا و ناقل این ویروس شدن را به تاخیر بیاندازیم، لااقل به سه دلیل:

۱- احتمال کشف و تولید واکسن سلامت‌بخش برای متبلایان این بیماری پایین نیست. در بسیاری از دانشگاه‌ها، پژوهشگاه‌ها و شرکت‌های پیشروی داروسازی در آمریکا، اروپا، چین، ژاپن، استرالیا و حتی ایران مطالعات کشف درمان کرونا با سرعت و سرمایه‌گذاری چشم‌گیر در جریان است و امید به توفیق نهایی این تلاش‌ها بالاتر رفته است. اما حتی در صورت کشف درمان، تولید صنعتی و توزیع جهانی دارو/واکسن آن می‌تواند بین چند ماه تا چند سال زمان ببرد. هر چه دیرتر به کرونا مبتلا شوید، شانس درمان و زنده‌ماندن بیشتری دارید.

۲- در چین و ژاپن مواردی از ابتلای مجدد به کرونا گزارش شده است. اگر وثاقت این گزارش‌ها مورد اجماع متخصصان قرار گیرد به این معناست که بر خلاف بسیاری از بیماری‌های ویروسی، ابتلا به کرونا یک‌ بیماری یک‌بار برای همیشه نیست و تا زمان کشف درمان یا واکسن آن، حتی اگر قبلا کرونا گرفته باشیم، مصون نیستیم و می‌تواند مثلا به یک بیماری فصلی سالیانه تبدیل شود. این‌که گرمای هوا موجب مرگ این اپیدمی می‌شود هم هنوز مورد اجماع متخصصان نیست.

۳- نظام و امکانات درمانی هیچ کشوری در جهان توان پاسخگویی به بار سنگین ابتلای درصد بزرگی از جمعیت به کرونا را ندارد و زیر بار آن فرومی‌پاشد. از این جهت، برای به تاخیر انداختن این فشار سهمگین به نظام درمانی و اعطای فرصت بیشتر به نظام سلامت برای آماده شدن جهت رسیدگی به مبتلایان و نیز تدریجی شدن رجوع به این مراکز، به تاخیر انداختن ابتلا و شیوع گسترده‌ی آن (از جمله با تعطیلی مدارس و اجتماعات و کاهش بیش از ۷۰ درصد ارتباطات حضوری انسانی و رعایت سخت‌گیرانه‌ی بهداشت شخصی) ضروری است.

در کوتاه‌مدت کنترل سخت‌گیرانه‌ی شیوع کرونا به دلایل بالا ضروری است، اما در بلندمدت چاره‌ای نیست جز یافتن درمان کرونا یا تغییر سبک زندگی و کار و معاشرت‌هایمان برای کاهش احتمال ابتلا.

دیدگاه بگذارید

  Subscribe  
اشاره به موضوع