چرایی همکاری ایران و چین در گزارش یک نشریه آمریکایی

 

“جول ووثناو” محقق ارشد مرکز مطالعات امور نظامی چین در دانشگاه ملی دفاعی آمریکا، و “فیلیپ ساندرزی” مدیر مرکز مطالعات، در مقاله ای مشترک درنشنال اینترست نوشتند دلایل خوبی وجود دارد که نشان می دهد چرا دو کشور می خواهند در این زمینه ها همکاری کنند.

<<خبر مربوط به توافق همکاریهای ۲۵ ساله ایران و چین، که گفته می شود دو کشور در آستانه نهایی کردن آن هستند، باعث نگرانی رو به فزون از ائتلاف دو رقیبِ آمریکا شده است. گزارشگران نیویورک تایمز، “فرناز فصیحی” و “استیو لی مایر” آن چه را که جزییات این توافق می خوانند، آشکار و ادعا کرده اند این توافق نامه “نفوذ چین را در خاورمیانه افزایش داده، یک مجرای حیاتی برای ایران ایجاد و بحران های جدیدی برای آمریکا فراهم خواهد کرد. به نظرمی رسد درباره این نگرانی ها اغراق شده است…با این وجود گرچه شدت تهدید ناشی از محور چین-ایران کم است، همکاری نزدیک تر آنها می تواند به افزایش قدرت ارتش ایران و همچنین حضور بیشتر اطلاعاتی و نظامی چین در منطقه منجر شود…>>

نشنال اینترست به زمینه هایی اشاره کرد که از آن به عنوان حوزه های مد نظر ایران و چین برای همکاری یاد شده است و افزود دلایل خوبی وجود دارد که نشان می دهد چرا دو کشور می خواهند در این زمینه ها همکاری کنند: <<اقتصاد دو کشور مکمل یکدیگرند. چین بزرگ ترین وارد کننده نفت دنیا است و ایران هم با نادیده گرفتن تحریم های آمریکا، به دنبال خریداران نفت است. ایران می خواهد در زمینه هایی مانند حمل و نقل ریلی وشبکه های ۵G زیرساخت هایش را مدرن کند، و شرکت های چینی، این توانایی را دارند. پکن، ایران را نقطه اتصال در طرح ” ابتکار جاده و کمربندی”چین می بیند، طرحی که پکن را به خاورمیانه متصل می کند. از منظر استراتژیک، هر دو کشور انگیزه مشترک دارند که واشنگتن را رقیب خود تلقی کرده، نگران دخالت های نظامی آمریکا باشند. ایران به دنبال تسلیحات و تخصص چینی ها است ، در حالی که چین قصد دارد ایران را به یک بازار سودآور سلاح و حفاظی استراتژیک تبدیل کند تا نیروهای آمریکایی را از آسیا دور کند.>>

<<همکاری های دو کشور پیش از این به دلیل مخالفت چین با برنامه غنی سازی اورانیوم در ایران محدود شده بود، اما تنها یک هفته پس از اجرای توافق هسته ای ایران (برجام) درسال ۲۰۱۵، “شی جین پینگ” رئیس جمهور چین به تهران سفر و توافق نامه “جامع مشارکت استراتژیک” را امضا کرد. از آن زمان تاکنون دو کشور در زمینه های متعدد روابطی برقرار کرده اند؛ نظیر مشارکت چین در تامین مالی طرح های راه آهن ایران، تبدیل چین به بزرگ ترین خریدار نفت ایران و دیدارهای متعدد بین مقامات عالیرتبه دو کشور. روابط نظامی دو کشور نیز دوباره در حال ظهور است. این روابط در دهه ۱۹۸۰ که چین بزرگ ترین تامین کننده تسلیحاتی ایران بود، می درخشید… لذا به نظر می رسد، سند اعلام شده از این توافق، خلاصه ای از همکاری هایی باشد که تا همین جا هم وجود داشته است…>>

تاریخ انتشار اولیه:۳۱ تیر ۱۳۹۹
تاریخ رصد: ۵ مرداد ۱۳۹۹

 

دیدگاه بگذارید

  Subscribe  
اشاره به موضوع