لغو قرنطینه و منطق سیاستگذاری سلامت

نویسندگان: عباس آخوندی، امید حاتمی

سیاست‌های دولت در مواجهه با بیماری همه‌گیر کرونا از مشاهده اولین نمونه آن در قم تاکنون که تاکید بر کم‌کردن محدودیت‌هاست و به نحوی اعلام پایان دوره قرنطینه خانگی است، همواره چالش‌برانگیز بوده است. دراین‌ارتباط دو نقد کلی به دولت وارد است. یکی ابهام در مورد منطق تصمیم‌گیری دولت و دیگری نحوه ارتباط دولت با مردم است. آن‌هم مساله‌ای که به زندگی تک‌تک مردم مرتبط است و ارتباط آمرانه نه‌تنها کمکی به پیشبرد اهداف دولت نمی‌کند که ممکن است تبدیل به ضد خود شود. تاخیر در اعلام موضوع و مواضع‌ تقلیل‌گرایانه اولیه و مدت‌ها اصرار بر آن، این تردید را در مردم ایجاد کردند که یا دولت موضوع را نمی‌شناسد یا آنکه دولت پنهان‌کاری می‌کند؛ مسائل دیگری مهم‌تر از جان مردم در این میان است. سرمایه اندک اجتماعی دولت و غلبه سیاست توطئه‌انگاری که گروهی برای حذف رقیب؛ بخوانید دولت مستقر به‌طور افراطی و رسمی و از مجرای رسانه رسمی به‌کار می‌گیرند، اینجا علیه دولت به مفهوم کل حکومت عمل کرد. لذا، فرض دوم را در برخی لایه‌های اجتماعی تشدید کرد. حال آنکه واقعیت آن است که این پدیده نه‌تنها برای دولت ایران که برای جهان ناشناخته بود. لذا، نگاهی به سیاست‌های اتخاذی در سایر کشورها نیز برخی فرازوفرودها را نشان می‌دهد. ولی آنها به‌محض درک واقعیت و حس خطر مواضع خود را اصلاح کردند. لیکن در ایران، افزون بر ناشناختگی پدیده، وجود شکاف ژرف در ساختار حاکمیت و فارغ از حب‌وبغض‌ها و توجیه ناکارآمدی‌های دولت، ۱- امکان درک واقعیت، ۲-قدرت تصمیم‌گیری و ۳- توان سازمان‌دهی عمل جمعی در اندازه یک ملت را از آن سلب کرده است. لذا، ماییم و تصمیم‌های متناقض، ناسازگار و نابهنگام و درنهایت درست ولی غیر قانع‌کننده دولت که هرروز با آن مواجهیم.

دیدگاه بگذارید

  Subscribe  
اشاره به موضوع