برای جلوگیری از همه گیر شدن کروناویروس ووهان (کووید-۱۹) چه کاری انجام شده و چه کاری می‌تواند انجام شود؟

نویسندگان: شن چن، انستیتوی سیستم‌های پیچیده نیوانگلند؛ یانر بر-یام، انستیتوی سیستم‌های پیچیده نیوانگلند؛ نسیم نیکولاس طالب، گروه مهندسی دانشگاه نیویورک
مترجم مهمان: اسماعیل فیضی (کارشناسی ارشد گیاه‌پزشکی)

علم پیچیدگی اصولِ پاسخ‌دهی به همه‌گیری را ارائه می‌کند. بخشی از این علم گسترش مفهوم قرنطینه و مراقبت های فردی سنتی به قرنطینه ن و مراقبت‌ از جامعه چند مقیاسی است. به این معنا که یک واحد اجتماعی طبیعی – همسایگی، حومۀ شهر، شهر، منطقه، ملت- بایستی بررسی شود که آیا عاری از عفونت است، در معرض آلودگی قرار دارد یا آلوده است. وقتی که جوامع آلوده می شوند، دقیقاً مانند افراد تحت مراقبت پزشکی، بایستی برای آنها خدمات پشتیبانی ضروری (به عنوان مثال مواد غذایی) و پزشکی فراهم شود و به علاوه برای جلوگیری ازسرایت به دیگران باید در حالت قرنطینه قرار بگیرند. سابقۀ نگرانی‌های بهداشت عمومی درباره قرنطینه کردن جامعه وجود دارد. دیدگاه ما این است که نباید این مسئله را متفاوت از قرنطینۀ فردی در نظر گرفت که می تواند به خوبی یا ضعیف انجام شود. برای جلوگیری از شیوع بیماریهایی که در صورت انجام ندادن درست ایزوله کردن، می‌توانند اثرات مخربی داشته باشند، به خوبی انجام دادن این کار (قرنطینه کردن) ضروری است. ضعیف انجام دادن این کار باعث صدمات ناخواسته‌ای خواهد شد، همانگونه که مراقبت ضعیف از فرد می‌تواند منجر به آسیب شود. همۀ تلاش‌ها باید مبتنی بر درکی درست از شبکه انتقال باشند که به دلیل افزایش مسافرت برای تفریح و تجارت، در سطح جهانی بسیار به هم تنیده و در ارتباط مستمر است. هرس کردن چشمگیر شبکۀ انتقال می‌تواند برای جلوگیری از شیوع بیماری ضروری باشد. این کار را تنها می‌توان برای مدت کوتاهی قبل از تأمین موادی که باید تهیه میشده، انجام داد. به حالت عادی برگرداندن خدمات از جمله رساندن اقلام غذایی و پزشکی به جوامع آلوده شده به یک سامانۀ تهیه و تأمین نیاز دارد. این سامانه خود بایستی روند انتقال بیماری را با حمل و نقل بدون تماس محدود کند و اتصال و پیوند را با استفاده از کانالهای خاصی (تک بعدی) که از طریق آنها اقلام تأمین می‌شوند، کاهش دهد.

از زمان نخستین مورد تأیید شده در ماه دسامبر در ووهانِ چین، ویروس جدید کرونا (کووید-۱۹) به چند ده کشور گسترش یافته است، با تقریباً ۲،۰۰۰ مورد تأیید شده از ۲۶ ژانویۀ ۲۰۲۰. این تعداد از سراسر کشورها به دست ما رسیده و آمار تلفات، هنوز هم به سرعت در حال افزایش است. در واقع، تعداد کشته شدگان از ۳ نفر در نوزدهم ژانویه، به ۶ ، ۹ ، ۱۷ و سپس ۲۵ نفر در هر روز بعد از آن افزایش یافت.

این بیمارى جهان‌گیر شباهت زیادی با شیوع سارس در سال ۲۰۰۳ دارد. هر دو بیماری کروناویروس‌اند ، مسری بین انسان‌اند ، منجر به علائمی در دستگاه تنفسی می‌شوند و در زمان سفر برای جشنواره بهار پدیدار شدند. با این حال، کووید ۲۰۱۹ با سارس تفاوت دارد؛ از این بابت که:

۱ متوقف کردن آن چالش‌برانگیزتر است.
۲. مدت زمان نهفتگی طولانی‌تری دارد که نزدیک به ۲ هفته است.
۳. قبل از آنکه شدید شود علائم غیرمتمایز نسبتاً خفیفی دارد و
۴. ممکن است در دوره نهفتگی نیز مسری باشد.

به همین دلایل، روش سنتیِ «راهبرد شناسایی و مهار» کارآمد نیست زیرا یک فرد حامل ویروس می‌تواند آن را به افراد زیادی منتقل کند حتی قبل از اینکه کسی متوجه شود که آنها حامل هستند. این ویروس نرخ انتقال فوق‌العاده بالایی دارد (R0 ، که توسط منابع مختلف در محدوده ۲.۶ تا ۳.۸ تخمین زده شده است)، که با سفرهای ملی (درون کشوری) و بین المللی (بین کشوری) در دنیای به شدت مرتبط و متصل به هم، تسهیل می‌شود. این ویروس تقریباً طی چند روز در سراسر استانهای چین و سراسر جهان شیوع یافته است. به منظور محدود کردن انتقال و مهار هرچه بیشتر شیوع این ویروس، دولت چین و جامعۀ جهانی اقداماتی را در مناطق آلوده شده انجام داده‌اند که روز به روز در حال افزایش است. اقدامات اضافی در طی روزها و هفته‌های پیشِ رو، مورد نیاز خواهد بود. ما اینجا خلاصه‌ای مختصر ارائه می‌دهیم. شهر ووهان از ۲۳ ژانویه سال ۲۰۲۰ خیلی زود به حالت تعطیل درآمده و به دنبال آن هوانگ‌گانگ، اژو و سایر شهرها در استان «هوبِی» با جمعیتی ده‌ها میلیونی قرنطینه شدند. این موارد در دورۀ جشنوارۀ بهار چینی اتفاق افتاد که تخمین زده می شود طی دوره‌ای ۳ هفته‌ای، ۳ میلیارد سفر انجام گرفته است. ووهان بزرگترین شهر در مرکز چین و یکی از قطب های مسافرتی و تجاری آن منطقه است. جشن ها و تجمعات در سراسر کشور ملغی و یا ممنوع اعلام شد.

دیدگاه بگذارید

  Subscribe  
اشاره به موضوع