آسیب‌شناسی سیاست‌گذاری در کرونا

نویسنده: دکتر روح‌اله اسلامی

کشورهای زیادی درگیر بحران کرونا شده‌اند و به علت ناشناخته، ناگهانی و فراگیر بودن این ویروس، سیاست‌های متفاوتی دنبال شده است. تبعات منفی کرونا و ماندگاری آن بحرانی جهانی رقم زده است. بعد از پنج ماه سیاست‌گذاری دولت ایران در بحران کرونا چگونه بوده است؟ ۱- ارزیابی سیاستی: بعد از دوره‌ای غافلگیری و موازی‌کاری نهادهای عمومی در بحران کرونا، اراده سیاسی به‌صورت تشکیل ستاد ملی مبارزه با کرونا شکل گرفت.
در ابتدا سیاست‌گذاری در سطح وزارت بهداشت بود که با فشار افکار عمومی به سطح ریاست‌جمهوری و ملی ارتقا یافت. جلسات منظم و تصمیم‌گیری‌های قاطع شروعی مناسب برای سیاست‌گذاری بر مبنای فاصله‌گذاری اجتماعی بود. نهادهای نظامی، بهداشتی، پدافند، علمی و حتی نهادهای عمومی خیریه به کمک آمدند و روحیه ملی مبارزه با کرونا شکل گرفت. در ادامه چند ضعف اساسی سیاست‌گذاری، کشور را در بحران کرونا آسیب‌پذیر کرد. صداهای متفاوتی از نهادهای پزشکی، امنیتی، نظامی و اجرایی به گوش می‌رسید. سیاست قرنطینه، سیاست مصلحت‌گرایانه نترساندن مردم و سیاست بازگشت فوری به وضعیت عادی، باعث شد تصمیمات متفاوت اتخاذ شود و اراده سیاسی یکسانی بر کشور حاکم نشود. میزان هماهنگی و مسوولیت‌پذیری همه نهادهای عمومی کشور یکسان نبود و چون قوه مجریه به‌عنوان مسوول اصلی ستاد قرار گرفت به تدریج نهادهایی که امکانات و وضعیت‌های مالی مناسبی داشتند، کنار رفتند یا به حرکت‌های نمایشی دست زدند. دیپلماسی ایران در زمینه ارتباط با کشورهای منطقه و سازمان‌های بین‌المللی برای انتقال علم، تجربه و تکنولوژی ضعیف عمل کرد. در حالی که رهبری و ریاست‌جمهوری بالاترین اراده سیاسی را برای عبور از بحران هزینه کردند، اما نهادهای عمومی تابعه، بحران را درک نمی‌کنند و کمک اقتصادی و تخصیص امکانات از جانب آنها در راستای عبور از وضعیت فعلی مشاهده نمی‌شود. ناهماهنگی، تصمیمات مقطعی، مسوولیت‌پذیر نبودن نهادهای عمومی و ضعف دیپلماسی و ارتباط با بازیگران موثر، منجر به اتخاد سیاست فاصله‌گذاری هوشمند شده است که ابهام موجود در آن بدون پشتوانه اقتصادی تنها به خروجی توصیه برای ماسک زدن منجر شده است.

تاریخ انتشار اولیه: ۲ مرداد ۱۳۹۹
تاریخ رصد: ۳ مهر ۱۳۹۹

 

دیدگاه بگذارید

  Subscribe  
اشاره به موضوع