شکل‌گیری دانشگاه به مفهوم مدرن در دنیا در قرن 18 میلادی و از طریق تلفیق مؤسسات پژوهشی و آموزشی اتفاق افتاد. به عبارت دیگر فعالیتهای آموزشی بر یک بستر پژوهشی سوار بود. چنین ساختاری در سابقه تمدنی ایران نیز وجود داشته، چنانچه نظامیه‌ها، مدارس دینی و غیره ترکیب خاصی از پژوهش و آموزش بوده‌اند.
اما دانشگاه جدید در ایران مبتنی بر یک بستر فراگیری فنون وعلوم از غرب، که عمدتاً از زمان صفویه شروع شد، شکل گرفت و نهایتاً در زمان رضا‌خان و با یک رویکرد آموزشی تاسیس شد. به طور خاص از بعد از انقلاب اسلامی، دانشگاه‌ها کم‌کم درگیر مساله پژوهش شدند، اما کماکان در ورود به پژوهش بومی و پاسخگویی به نیازهای کشور با چالشهای فراوانی روبرو هستند. یکی از این حوزه‌ها، سیاستگذاری در عرصه علم و فناوری است.